BIP
10 Opolska Brygada Logistyczna
Rys historyczny
Początków istnienia struktur organizacyjnych, które można by uważać za poprzedników 55 batalionu remontowego należy szukać już w roku 1944. Był to rok, w którym zalążki Wojska Polskiego walczyły już na terenach przyszłej Polski. Działania na tym obszarze wymagały coraz większego potencjału wojska ze względu na wydłużanie się linii frontu oraz zbliżanie się do terenów uważanych przez Niemców za swoje. Jednym ze sposobów zwiększania tego potencjału było tworzenie nowych jednostek wojskowych i związków taktycznych z zasobów miejscowej ludności, która mogłaby wspomóc walczące już wojska.
 
Jednym z takich właśnie związków taktycznych była 10 Dywizja Piechoty, która została utworzona w Rzeszowie na podstawie Rozkazu Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego Nr 041 z dnia 6 października 1944 r. W dokumencie tym termin zakończenia formowania 10 DP określono na 30 października 1944 r. Oprócz terminów formowania w rozkazie tym określono w sposób szczegółowy również strukturę organizacyjną tego związku, w skład którego oprócz jednostek bojowych weszły także jednostki remontowe. Były to:
  • 160 Ruchomy Warsztat Naprawy Czołgów,
  • 9 Ruchomy Warsztat Naprawy Samochodów,
  • 8 Dywizyjny Warsztat Uzbrojenia.
Utworzone pododdziały remontowe były przeznaczone do remontu ściśle określonej bardzo wąskiej grupy sprzętu technicznego każdy. W skład warsztatów wchodziły wydziały remontu, które różniły się między sobą specjalizacjami w remoncie określonych marek sprzętu w ramach danej grupy. Oprócz zasadniczych wydziałów remontowych istniały także wydziały pomocnicze realizujące inne zadania pomocnicze. I tak na przykład w 160 WNCz oprócz wydziałów naprawy czołgów występował wydział robót specjalnych, który dysponował specjalistami innymi niż mechanicy na przykład: stolarzami, tapicerami, spawaczami itp. W 9 RWNS oraz 8 DWU struktury wyglądały analogicznie.
Po zakończeniu II Wojny Światowej 10 DP ostatecznie została rozmieszczona na terenie Opolszczyzny ze sztabem i niektórymi jednostkami (między innymi remontowymi) w Opolu i przyjęła nazwę 10 Sudecka Dywizja Pancerna.Na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych LWP przechodziło redukcję, która spowodowała znaczne zmniejszenie stanów osobowych i ograniczenie ilości sprzętu technicznego. W wyniku tych zabiegów w ciągu paru lat znacząco zmniejszyły się potrzeby remontowe, co postawiło pod znakiem zapytania konieczność istnienia między innymi trzech jednostek remontowych w Opolu. Efektem tego było zarządzenie Szefa Sztabu Generalnego Nr 038/Org z dnia 14 marca 1967 r., na podstawie którego w dniu 16 maja 1967 r.

Szef Sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego wydał Zarządzenie Nr 050/Org, w którym nakazał przeformować 160 RWNCz, 9 RWNS i 8 DWU na 10 batalion remontowy. Opierając się na powyższych zarządzeniach Dowódca 10 SDPanc Rozkazem Organizacyjnym Nr 094 z dnia 22 czerwca 1967 r. nakazał zakończyć przeformowanie do dnia 28 czerwca tegoż roku a miejsce dyslokacji 10 brem określił w kompleksie koszarowym przy ulicy Domańskiego w Opolu.10 batalion remontowy od swoich poprzedników różnił się tym, że przeznaczony był do kompleksowej realizacji przedsięwzięć zabezpieczenia technicznego, a w szczególności zadań remontowo-obsługowych dla 10 SDPanc. Batalion posiadał zmniejszoną ilość warsztatów i etatów mechaników w stosunku do jednostek, na których bazie powstał, w związku z czym zmniejszyły się jego możliwości remontowe. Te jednak miały być wystarczające dla potrzeb związku taktycznego w warunkach pokoju. Trzon batalionu stanowili żołnierze służby zasadniczej, którzy służyli na etatach mechaników oraz niejednokrotnie na stanowiskach dowódców obsług i drużyn. 10 brem funkcjonował w niezmienionej strukturze do 1997 roku. W trakcie działalności tej jednostki narastał jednak nawis remontowy (zaległości remontowe) spowodowany tym, że batalion nie był w stanie zrealizować wszystkich zadań ze względu na zbyt małe możliwości remontowe. Dodatkowym czynnikiem wpływającym na zaległości remontowe były wzrastające potrzeby w związku ze starzejącym się sprzętem technicznym będącym na wyposażeniu wojska. Ten czynnik szczególnie uwydatnił się w latach dziewięćdziesiątych.
 
Spowodowało to, że zastanawiano się nad sposobami zwiększenia możliwości remontowych jednostek takich jak 10 brem a to z kolei umożliwiłoby stopniową likwidację nawisu remontowego. Nie bez znaczenia była również chęć obniżenia kosztów funkcjonowania jednostek remontowych (do sprawy kosztów zaczęto poważnie podchodzić dopiero właśnie w latach dziewięćdziesiątych).Te czynniki spowodowały, że postanowiono część batalionów remontowych rozformować a na ich bazie stworzyć Rejonowe Warsztaty Techniczne. Miały to być jednostki wojskowe w znacznym stopniu oparte na pracownikach cywilnych. Kadra zawodowa pozostała tylko na kierowniczych stanowiskach, żołnierzy służby zasadniczej w etatach nie uwzględniono wcale, natomiast wszystkie stanowiska pracowników fizycznych (np.: mechaników) obsadzono pracownikami cywilnymi. W ten sposób, nie zwiększając ilości etatów pracowników fizycznych, zwiększono możliwości remontowe nowych organizacji remontowych w stosunku do batalionów remontowych. Stało się tak dlatego, że pracownik cywilny mógł przepracować realnie, bezpośrednio przy sprzęcie technicznym dużo więcej czasu niż żołnierz służby zasadniczej, który oprócz szkolenia na stanowisku funkcyjnym, w ramach którego wykonywał prace remontowe, musiał odbywać szereg innych szkoleń np.: strzelań, szkoleń poligonowych, musiał pełnić służby dyżurne, uczestniczyć w apelach itp. To wszystko powodowało, że jego wydajność była dużo mniejsza niż pracownika cywilnego, który za wyjątkiem czasu przygotowawczego oraz przerwy śniadaniowej resztę czasu pracował bezpośrednio przy sprzęcie technicznym. Do tego dochodził jeszcze czynnik zaangażowania w wykonywane prace remontowe, które zazwyczaj u pracowników cywilnych, którzy wykonywali to zarobkowo, było większe niż u żołnierzy z poboru. Dodatkowo koszt utrzymania jednego żołnierza służby zasadniczej był większy od kosztu zatrudnienia pracownika na stanowisku, np.: mechanika. Te wszystkie argumenty zostały uwzględnione w opracowanym w 1996 roku i wrażanym od 1997 roku „Planie restrukturyzacji Sił Zbrojnych w latach 1997 – 2012”, który jednak nie doczekał się pełnej realizacji.
 
Efektem tego planu było między innymi Zarządzenie Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Nr 028/Org z dnia 27 czerwca 1996 r., na którym oparł się Szef Sztabu – Zastępca Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego wydając Zarządzenie Nr 059/Org z dnia 5 września 1996r., na podstawie których Dowódca 10 Sudeckiej Dywizji Zmechanizowanej nakazał rozwiązanie 10 brem a na jego bazie w terminie do dnia 1 lipca 1997 r. polecił utworzyć 8 Rejonowe Warsztaty Techniczne. Szczegóły przedsięwzięcia zawarł w Rozkazie Nr 042 z dnia 25 września 1996r. 8 RWT przejęło realizację zadań zabezpieczenia technicznego po 10 brem i istniało do końca 2001 roku. W trakcie istnienia potwierdziły się teoretyczne założenia o zwiększeniu możliwości remontowych a w efekcie wydajności takiej struktury.

Pod koniec lat dziewięćdziesiątych rozpoczęto prace nad dalszą reorganizacją bazy obsługowo-remontowej Wojsk Lądowych w celu dostosowania jej do zmieniającej się organizacji Sił Zbrojnych RP oraz wymagań stawianych przez NATO. W efekcie tych prac na początku 2000 roku rozpoczęto wdrażanie kolejnego programu a mianowicie „Planu przebudowy i modernizacji technicznej Sił Zbrojnych RP w latach 2001 – 2006”. W oparciu o przedstawione powyżej założenia w dniu 20 czerwca 2001 r. Szef Sztabu Generalnego WP wydał Rozkaz Nr 0257/Org/P-5 natomiast Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego Rozkazem Nr PF-36/Org z dnia 24 sierpnia 2001 r. nakazał rozformowanie 8 Rejonowych Warsztatów Technicznych i na ich bazie do dnia 1 stycznia 2002 roku sformować 55 batalion remontowy.

Łączna powierzchnia hal remontowych około 3. 700 m2,
- 23 stanowisk kanałowych;
- 8 stanowisk bez kanałów;
- 145 stanowisk roboczych;

ZADANIA
  • Remonty konserwacyjne:
    • Bojowych Wozów Piechoty (BWP -1);
    • Pływających Transporterów Samobieżnych (PTS);
    • Samochodów ciężarowo - terenowych Star 266/200 i specjalnych na tym podwoziu;
  • Remonty bieżące i obsługiwania pojazdów mechanicznych z rejonu odpowiedzialności marki Star 944, podwozia JELCZ (862 D.43, S662 D.43, 622 D.A.L) oraz pojazdów wielozadaniowych HMMWV, HONKER i LAND ROVER
  • Remonty, obsługi pojazdów KTO ROSOMAK
  • Naprawy kontenerów transportowych
  • Naprawy silników samochodowych.
  • Przeglądy i obsługiwania techniczne, remonty bieżące urządzeń dźwigowych poddozorowych, oraz urządzeń warsztatowych w jednostkach wojskowych rejonu odpowiedzialności.
  • Kontrola metrologiczna przyrządów pomiarowych II i III grupy metrologicznej.
  • Naprawa i legalizacja wytwornic acetylenowo - tlenowych, legalizacja butli powietrznych i ppoż., napełnianie butli czynnikiem gaśniczym. 
  • Regeneracja zespołów i części zamiennych (pompy wtryskowe, prądnice, rozruszniki, wały korbowe, wytaczanie, honowanie tulei cylindrów). 
  • Remonty bieżące i obsługi techniczne sprzętu uzbrojenia.
  • Remonty bieżące sprzętu łączności.
  • Remonty średnie, konserwacyjne i bieżące oraz legalizacje sprzętu RW.
  • Wykonywanie badań diagnostycznych samochodów (rodzaju A, B, C, CC, D, T, E z rozszerzeniem o badania b,d,e).
PRZEZNACZENIE
 

 Działalność remontową 55 batalion remontowy rozpoczął z dniem 01.01.2002r.  Batalion remontowy swoim zasięgiem obejmuje jednostki wojskowe stacjonujące na terenie województw: opolskiego, śląskiego i dolnośląskiego. 55 batalion remontowy jest jednostką wykonującą zadania zabezpieczenia technicznego oraz zadania remontowo – obsługowe UiSW.


SYLWETKI DOWÓDCÓW


ppłk Czesław OKUPNIAK

Dowódca 10 brem w latach 1967-1975. Ukończył Oficerską szkołę uzbrojenia w 1951r. Dowódca 8 Dywizyjnego Warsztatu Uzbrojenia przeformowanego w 10 brem. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi.


ppłk Józef SUCHORSKI

Dowódca 10 brem w latach 1975-1990. Ukończył Techniczną Oficerską Szkołę Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych w 1954roku. Uczestniczył w Misjii Pokojowej ONZ w Egipcie w latach 1974-1975. Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.


ppłk Henryk SZMIDT

Dowódca 10 brem w latach 1990-1996. Ukończył Oficerską Szkołę Samochodową w 1967roku. Uczestniczył w Misjii Pokojowej ONZ w Syrii w latach 1986-1987. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem Za Zasługi dla Obronności Kraju.


ppłk Mirosław BRYŁA
Dowódca 10 brem w latach 1996-1997, Kierownik 8 RWT w latach 1997-2001, Dowódca 55 brem od 17.12.2001 do 01.07.2007 roku.

Ministerstwo Obrony Narodowej
Katalog stron wojskowych